https://mindcms-main.s3.eu-west-2.amazonaws.com/dnJvdXdlbnZhbmhvb3Atbmw%3D/661d33b6a77da/nieuwsbriefgroot-chrisenvoorkom.pngNieuwsbriefgroot-ChrisenVoorkom

Terug

Regen in mijn hoofd

Els, Vrouw van Hoop, werkte meer dan tien jaar bij De Hoop als communicatiemedewerker. Ze blogt over haar missie om zendingswerk te doen in Japan. Maar ook over de kanker die ze kreeg, net voordat ze zou emigreren.

Daar ben ik weer. Het is een tijdje geleden dat er bij Vrouwen van Hoop een blog is verschenen van mij. Wat ik intussen doe? Nou, ik schrijf deze blog achter mijn bureau bij Vrienden van De Hoop, de organisatie die verantwoordelijk is voor Vrouwen van Hoop! Ik vervang iemand die met zwangerschapsverlof is.

Het is raar om terug te zijn op mijn oude werkplek, waar ik tweeëneenhalf jaar geleden met een brok in mijn keel wegging. Zo’n fijne baan, maar ik zou naar Japan gaan. Naar Japan ga ik nog steeds, maar de organisatie waaraan ik verbonden ben, wil me pas toelaten in 2025. Ze vinden dat ik na die stomme kanker eerst verder moet herstellen.

Het is schrikken hoeveel energie werken me kost. Ik neem je even mee terug naar mijn derde werkdag, begin maart. Mijn hele lijf doet zeer als ik die maandag na het werk naar buiten stap. “Gelukkig” regent het: dat sluit aan bij mijn humeur. Ik ga eten bij het echtpaar dat toen ik ziek was liefdevol hun huis voor me openstelde. Dat zou mijn humeur goed moeten doen, maar zo ver ben ik nog niet.

Ik loop langs een terrein waar afgelopen zomer een pluktuin was. Er staan skeletten van zonnebloemen: hun stengels zijn nog kaarsrecht, maar hun kopjes hangen depressief naar beneden. De zon-gele blaadjes zijn lang geleden afgevallen, misschien al verteerd door de aarde die alles wat sterft opeet.

Verderop zie ik populieren die een paar jaar geleden zijn gesnoeid. Nog steeds lijken ook zij op skeletten, hoewel ik weet dat ze in de zomer alweer meer bladeren produceren dan ik voor mogelijk hield. Er gaan gedachten door mij heen over snoeien: essentieel voor groei. Bijbelteksten uit het Johannesevangelie helpen me verder in mijn overpeinzingen. Maar ik voel mezelf zo gesnoeid dat het zeer doet.

Ik weet wat er gebeurt, maar al te goed: mijn hoofd voert mijn ziel mee naar een donkere afgrond, waar ergens ver beneden wild water tegen rotsen spat, en in schaduwen waar nooit licht schijnt schimmels groeien. Ik vertel mezelf dat ik moet ophouden met al dat negatieve gedoe. Ik denk heel bewust aan de mensen bij wie ik ga eten. In de maanden dat ik ziek was, zijn zij als geweldige ouders voor mij geweest. Ik heb veel om dankbaar te zijn.

Dat blijf ik me voorhouden, terwijl de dreinende regen me verkilt en mijn hoofd steeds weer wil vluchten naar duisternis. Waarom is dat toch makkelijker dan positief zijn? Dan loop ik het straatje in naar het huis van mijn gastheer en -vrouw. Ik kom abrupt tot stilstand. De magnoliaboom heeft net haar bloemen geopend, teder wit. De geur kalmeert me, de schoonheid maakt me blij. Ik loop de laatste meters naar de lieve mensen die me hebben uitgenodigd en voel de regen niet meer.

Grappig genoeg schrijf ik deze blog op een dag dat ik bij dezelfde mensen ga eten. Ik geniet er enorm van dat na mijn ziekte de relatie met hen is gebleven. Inmiddels is het mijn elfde werkdag, en ik moet zeggen dat het beter gaat met de energie. Ik ben er God dankbaar voor. Het is fijn om weer tussen de collega’s te zitten en oude contacten nieuw leven in te blazen.

Tegelijkertijd blijft er soms die vraag: waarom is het zo gegaan? Waarom heeft de Heer me een roeping gegeven voor Japan en ben ik nog steeds in Nederland? Als christenen leven we soms in een bubbel, waarin we denken dat we weten hoe God handelt en waarom. De afgelopen jaren heb ik heel duidelijk geleerd dat ik dat niet weet. Nu is mijn uitdaging om op Hem te blijven vertrouwen. Ik heb de afgelopen jaren in ieder geval geleerd dat God trouw is, ook als alles zwart lijkt en het leven zomaar over kan zijn.

Komende zaterdag ben ik uitgenodigd in een kerk waar een weekend wordt georganiseerd over roeping. Ik mag daar wat vertellen over mijn eigen roeping en naar aanleiding van mijn verhaal vragen beantwoorden. Wel een beetje spannend: eerlijk zijn over hoeveel moeilijkheden er kunnen zijn, ook als je een roeping hebt, en tegelijkertijd iedereen oproepen wel hun roeping te volgen.

Gebedspunten

In gebed voor elkaar

Samen bidden we voor mensen bij De Hoop en vrouwen uit onze community. Wil je een gebedspunt met ons delen? Mail naar info@vrouwenvanhoop.nl.

Graag gebed voor de bewoners van Huizen van Hoop. De bewoners leven in een gemeenschap met elkaar, maar dat is niet altijd even eenvoudig. Bid mee voor harmonie en verdraagzaamheid in de woonsituatie.

Een jonge cliënte leeft in een onveilige thuissituatie bij haar ouders. Bid dat ze woonruimte voor haarzelf vindt.

Bid mee voor rust in het hoofd van een vrouwelijke cliënt. Het is momenteel erg chaotisch in haar leven. Bid voor rust en vrede.


Dank mee dat Anieke en Marjan vrijmoedigheid hadden om hun verhaal te delen. Bid mee voor verder herstel van Anieke.